Köyleri mahalle yaptık. Köy hayatı kent hayatına dönüştü. Köy okullarını taşımalı hale getirdik. Köy çocuklarına 12 yıl zorunlu eğitim getirdik. Eğitimi tamamlayan gençler köyde veya kırsalda yaşamak için gerekli becerilerden mahrum kaldı. Diplomalı, bilgili fakat hayatta kalma becerilerinden mahrum bir gençlik yetiştirdik. İyi bir şey yapmadık. ***** Tarım ve hayvancılıkla uğraşan köylüler tarım ve hayvancılığı bıraktı. Onlar da kentli oldu. Onlar da üretimden vazgeçip tüketmeye başladı. Köylülerin hayvancılık yaptığı meralar veya yaylalar ormanlaştırıldı. Yaylalar ıssız kaldı. Kendi kendine yeterli tarım üretimi yapan köylüler ihtiyaç duydukları tarım ürünlerini satın almaya alıştılar. Onlar da tüketici oldu ve tüketim alışkanlığı edindiler. Elbette iyi olmadı. ***** Okullarda sınıflara akıllı tahtayı yerleştirdik. Tebeşir ile tahtaya yazı yazma yerini tuşa basmaya veya ekran parmaklamaya bıraktı. Yazı yazmanın zevki, güzel yazının estetik kaygısı, mürekkeple sanat yapma yeteneği söndü. Güzel yazı bir yana eline kalem alıp bir kâğıt parçasına veya bir deftere sözcükleri yazmanın zevkinden mahrum bıraktık çocuklarımızı ve gençlerimizi. Üzücü bir şey yaptık aslında. ***** Eğitimi 12 yıl zorunlu hale getirmekle kalmadık yükseköğretimi teşvik ettik ve gençlerimiz üniversiteye giriş için sınava hazırlık için dershanelere yöneldi. Sınavlara hazırlık kitaplarına, test çözme teknikleri sunan kaynaklara yöneldiler. Böylece eğitim maliyetini iyice arttırdılar. Eğitim ekonomisinin sabit müşterisi haline geldiler. Bu da iyi olmadı. ***** Çocuklarımızı ilkokuldan başlayarak sürekli sınavlara soktuk, her sınavda travma yaşadılar. Sınav stresi, sınav kaygısı gibi olumsuzluklara çare arayan çocuklarımız ve gençlerimiz çoğaldı. Çocuklarımıza ve gençlerimize çoktan seçmeli testlere cevap verecek şekilde bilgi ile doldururken onların zihinsel gelişimini sınırladık, ruhsal rahatsızlıklarını çoğalttık. Psikolojik destek alma ihtiyacı arttı. Hem zihinsel olarak hem de ruhsal olarak zarar vermemiz hiç iyi olmadı. ***** Çocuklarımız ve gençlerimizi hayatın gerçekleri ile yüzleşmekten alıkoyduk, onları okul adı verilen, kapıda güvenlik görevlisi, etrafı duvarlar veya çitlerle korumaya alınmış binalara hapsettik. İçerideki ve bahçedeki nöbetçi öğretmenler ile bir çeşit hapishane sinopsisine dönüştü okullarımız. İyi bir şey yaptığımızı zannettik ama hiç iyi yapmadık. ***** Sınavsız eğitim de mümkün! Sakın değil demeyin! Zihnimizdeki sabitlenmiş kalıpları kıralım! Cumhuriyetin emanet edildiği gençliğin bedenen, ruhen ve zihnen sağlıklı olması elzemdir!